Αφιερωμένο στη μνήμη του Λεωνίδα Γιαννέλου

Η γνωριμία μου με τον Λεωνίδα Γιαννέλο, έγινε στα μέσα της δεκαετίας του 70. Πιτσιρικάς όντας, σε κάθε παιχνίδι της Λαμίας βρισκόμουν πίσω από την εστία της, δεν έχανα παιχνίδι, αλλά ούτε και προπόνηση.
Άκουγα τόσα γι αυτόν, τον θαύμαζα και τον λάτρευα.
Ο Λεωνίδας Γιαννέλος διένυε τότε τη δεύτερη περίοδο της καριέρας του στην ομάδα της Λαμίας, αφού η ομάδα ήταν χτισμένη γύρω από αυτόν από νεαρούς Λαμιώτες της γενιάς των Κατσιφλώρου, Λέντα και άλλων. Ήταν πραγματικός αρχηγός, ήξερε να ηγηθεί και να οδηγήσει μια ομάδα.
Ήταν μεστός και γεμάτος εμπειρίες στα 28 του, ήταν απολαυστικότατος, χάρμα ιδέσθαι.

1975

Πραγματικά μέσα στο γήπεδο μεγαλουργούσε, η Λαμία της Β’ Εθνικής που διεκδικούσε την άνοδο στην Α’ Εθνική, όπως οι προηγούμενες ομάδες της Λαμίας. Χάρη στο Λεωνίδα Γιαννέλο.

Σαν αμυντικό χαφ με το 6 στην πλάτη, δεν άφηνε να περάσει τίποτα, έλεγχε όλη την κυκλοφορία του κέντρου και του παιχνιδιού. Με σημερινές ορολογίες του ποδοσφαίρου, η άμυνά του κάλυπτε χώρο και δεν έπαιζε πάνω στον αντίπαλό. Το 1975 όλα αυτά!!

Σαν επιθετικό χαφ με το 8 στην πλάτη, χωρίς να έχει την πολυτέλεια να δει και να αντιγράψει παίκτες από τηλεόραση ή βίντεο, έκανε τα γνωστά του σλάλομ, τις τρομερές του επελάσεις και ήταν ασταμάτητος.
Χωρίς υπερβολή, αργότερα από τον Κρόιφ και τον Κέμπες τα είδαμε αυτά.
Όσο για τα μακρινά σουτ που έγραφαν στο παραθυράκι, ήταν το πλέον χαρακτηριστικό του, αφού όταν όπλιζε, ήταν γκολ.

Σαν 10άρι, το να παίρνει δυο και τρεις αντιπάλους πάνω του και να βγάζει κάθετες μπαλιές στους επιθετικούς, μπαλιές πάρε-βάλε, ήταν το χάρισμα που είχε και τον καθιστούσε πέρα από ατομικό και ομαδικό ποδοσφαιριστή.

Αυτός ήταν ο εμβληματικός αρχηγός της Λαμίας Λεωνίδας Γιαννέλος, που έζησα αλλά και που μου είχαν αφηγηθεί για τα όσα δεν είχα προλάβει να δω, στη μεγάλη Λαμία των Πανόπουλου, Καρανικόλα και άλλων παικτών.

Στατιστικά:
Ο Λεωνίδας Γιαννέλος είναι σε συμμετοχές, ο πρώτος Λαμιώτης στη Β’ Εθνική και ο Πάνος Καρανικόλας, ο πρώτος Λαμιώτης σκόρερ στην ίδια κατηγορία. Πράγμα καθόλου τυχαίο και για τους δυο.

1980-89

Μέσα σε αυτά τα χρόνια, 1980-89, σαν βετεράνος πια, αγωνίζονταν με την ομάδα των Παλαιμάχων ποδοσφαιριστών του Α.Σ. Λαμία.

Τον είδα να αγωνίζεται ενάντια στην Εθνική Ενόπλων, ΠΑΟ, ΑΕΚ, και ΠΣΑΠ, απλά υπέροχος.

Εκεί είδα όλο το μεγαλείο του, και κατάλαβα πόσο μεγάλος παίκτης ήταν, αφού οι τεράστιοι Έλληνες ποδοσφαιριστές, τα ινδάλματα όλων όσων παρακολουθούσαν ελληνικό ποδόσφαιρο, Δομάζος, Παπαϊωάννου, Αντωνιάδης, Κούδας και πολλοί άλλοι, ενέπλεκαν το εγκώμιο του Λεωνίδα.

Έλεγαν και ξανάλεγαν πως αδικήθηκε που δεν έπαιξε ποτέ στην Α’ Εθνική και στην Εθνική ομάδα.

Άλλωστε είχε πρόταση από τον ΠΑΟΚ του Λες Σάννον το 1972.

Του είχαν απεριόριστο σεβασμό.

1991

Το 1991 δούλευα ως δημοσιογράφος στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Λαμίας, στο αθλητικό πάντα τμήμα, ο Λεωνίδας Γιαννέλος ήταν προπονητής στη Νίκη Μακρακώμης.

Του πήρα δυο συνεντεύξεις, από τις οποίες δεν σώζεται  δυστυχώς το ηχητικό μέρος, τις δύο φορές που ήρθε στη Λαμία, αντιμέτωπος με τη Λαμία και με τον Απόλλων Λαμίας (αργότερα Ολυμπιακός Αγ. Θεοδώρων) στη Δ’ Εθνική.

«Τι να σου πω ρε Λιάκο(έτσι με αποκαλούσε λόγω της φιλία μου με τον κουνιάδο του Άκη Κριαρά), δεν βλέπεις την κατάντια της ομάδας, δεν βλέπεις που έχει φτάσει, πολύ λυπάμαι. Εμείς αλλού την αφήσαμε την ομάδα και αντί να ανέβει καταρρακώθηκε. Ψηλότερα ήλπιζα να τη δω, ποτέ όμως εδώ. Πρέπει να φτιάξει πάλι ομάδα από τα δικά της παιδιά, εδώ στη Νίκη έχω 3-4 που όχι απλά κάνουν για τη Λαμία, αλλά και για Α” Εθνική. Δεν κάνει ο Αρχοντής, δεν κάνει ο Μαργαρίτης, δεν κάνει ο Κουφόπουλος, δεν κάνει ο Ντζόγιας; Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά δε λαθεύω, είμαι σίγουρος».

Αυτά έλεγε και ξανάλεγε, αλλά επέμενε στο εξής:

«Η Λαμία πρέπει να είναι πολύ ψηλά και από κάτω η Παλλαμιακή, να βγάζει και να ψήνει παίχτες, και μετά να τους δίνει στη Λαμία. Να βοηθάνε και οι γύρω ομάδες.Αυτό κάνουν πολλές ομάδες, γιατί όχι και μεις. Πάνω απ όλα όμως μια καλή διοίκηση, με λεφτά, τώρα θέλει λεφτά, κάποτε παίζαμε έτσι για τη φανέλα, τώρα και στο τοπικό λεφτά ζητάνε».

Αυτός ήταν λοιπόν στα δικά μου τα μάτια ο Λεωνίδας Γιαννέλος, ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές του Λαμιακού και Φθιωτικού ποδοσφαίρου.

Όπου κι αν πήγα, όπου κι αν μίλησα για ποδόσφαιρο σε όλη την Ελλάδα, από τη Λαμία τον Γιαννέλο τον ήξεραν άπαντες, όπως και τους Καρανικόλα, Πανόπουλο.

Στις 10 Δεκέμβρη 2012 έφυγε από τη ζωή στα 65 του, ο άνθρωπος που έδωσε τα πάντα για 13 χρόνια στην ομάδα της Λαμίας. Στην ομάδα που για χάρη του και μερικών συμπαικτών του, αποκαλούσαν Βασίλισσα της Ρούμελης.
Είμαι σίγουρος πως η τελευταία του κατοικία, θα είναι στον ποδοσφαιρικό Όλυμπο, εκεί ψηλά με πολλούς θεούς του ποδοσφαίρου.
Δεν ξέρω αν είναι θεός ή ημίθεος, αλλά είμαι σίγουρος πως θα κατεβαίνει στην πυραμίδα της Οίτης και θα βλέπει από ψηλά τον διάδοχό του.

Το άρθρο έχει δημοσιευθεί (με φωτογραφίες του Δημ. Αμούντζια) από τον υπογράφοντα, στις 10 Δεκεμβρίου 2012, στην αθλητική ιστοσελίδα της Λαμίας Scouter.gr.
Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο, καθώς και από το Lamiole.gr στον 1ο Αγώνα Μνήμης Λεωνίδας Γιαννέλος(2014).

Ηλίας Ζαχάρης.